Piet Weisfelt

De eerste dag van de workshop viel ze op door niet op te vallen. Zwaar, massief, een bunker zonder entree. De tweede dag meldde ze zich voor persoonlijk werk. De begeleider werkt met de vraag van de deelnemer. De kring…

‘Ik zou graag ook nog aan bod komen’, probeerde de man. ‘Maar ik begrijp dat ik me te laat heb aangemeld’. Normaal gesproken bewaakte de begeleider de tijdsgrenzen vrij scherp. Zonder zelf goed te begrijpen waarom, antwoordde hij: ‘Je levensthema…

In ijzige stilte zaten de twee tegenover elkaar. De begeleider zat iets buiten hun gezichtsveld met ieder op gelijke afstand. Het was blijkbaar geen gezellige autorit naar de werkplek geweest. ‘Dit is een nieuw vloerkleed’, wees de begeleider aan naar…

‘Ik kan niet kiezen’ zuchtte ze. ‘Het is echt een fijn mens. Hij is dol op mij hij is dol op mijn dochtertje. Ik voel me thuis bij hem. Ik heb het goed met hem. Ik heb geen zin in…

‘Dat is lang geleden!’, verbaasde de begeleider zich. ‘Meer dan 20 jaar’, wist zijn client. ‘Het gaat me goed. Ik heb een fijne relatie met een lieve vrouw, maar we hebben wel een probleempje…’ Daar zaten ze tegenover elkaar in…

Een hospice, de plek om de genade van de dood te vinden. Goed verzorgd, vriendelijke mensen. De begeleider komt op bezoek. ‘Hoe gaat het?’ ‘Beroerd’. De man lag in het bed, op zijn rug, het hoofd iets naar rechts gedraaid…

‘Wie heeft jou gevangengezet?’ vroeg de begeleider. Tegenover hem zat een vrouw, geaard, stevig, gesloten. Zo’n vrouw waar het hart naar opengaat: direkt, introspectief, bewust en bekwaam om haar weg door het leven te lopen. En tegelijkertijd was daar de…