Werken met liefdesenergie. Lauwe thee

Tegenover de begeleider zat een vriendelijke vrouw, attent, heel bereid tot contact, angstig. ‘Ik durf te weinig’, zei ze. ‘Ik ontwijk situaties die onvoldoende veiligheid bieden. Ik houd mezelf in’. ‘Met welk gebaar doe je dat?’, vroeg de begeleider. Met een snelle beweging hield ze de handen voor haar keel en hield haar adem in. ‘Wat bedreigde je als kind?’, vroeg de begeleider. ‘Vaak heftige ruzies tussen mijn ouders’, vertelde ze. ‘Er is nooit wat gebeurd, maar het was wel beangstigend’. ‘Laten we het maar eens even oefenen’, zei de begeleider. ‘Leg je armen eens rustig op de stoelleuningen, sluit je ogen… Breng nu je handen heel rustig naar je toe en ervaar wat er gebeurt’. Ze voerde de opdracht uit en opende haar ogen ‘Ik ervaar niet zoveel’, reageerde ze. ‘Doe het met meer bewustzijn’, stelde de begeleider voor. ‘We doen het samen. Kijk maar en doe maar mee’. De begeleider bracht zijn beide handen rustig naar de eigen hartstreek. ‘Ik reis naar mezelf’, zeiden de handen. ‘Ik kom thuis in mijn hart, ik ben welkom bij mezelf’. De vrouw deed mee en herhaalde de beweging een paar maal. ‘Dat roept echt iets heel anders op’, zei ze verbaasd. ‘Zo kom ik echt thuis’. ‘Zo anders dan het schrikgebaar dat je maar al te goed kent’, dacht de begeleider. ‘Zo doe je dat dus’, constateerde de vrouw bedachtzaam. ‘Ja, en het is maar de helft van de beweging’, vertelde de begeleider. ‘Doe de volgende stap maar mee’. Samen openden ze hun handen van het hart af tot ze weer op de stoelleuningen rustten. ‘Ik open me voor de wereld om me heen. Ik open mijn armen om welkom te heten wat op me afkomt. Ik open me om het goede te omarmen’. De vrouw maakte de beweging mee. ‘Hoe was dat?’, informeerde de begeleider. ‘Een goede beweging’, reageerde de vrouw. ‘Het welkom is een liefdesgebaar’, zei de begeleider. ‘Er bestaat geen liefde zonder de schaduw van een beetje angst. Maak de beweging nog maar eens’. Ze deed het en knikte. ‘Liefde en angst’, constateerde ze. ‘Lauwe thee’, reageerde de begeleider terwijl hij keek naar het kopje thee dat naast haar op het tafeltje stond koud te worden. ‘Lauwe thee?’, vroeg ze niet begrijpend. ‘Lauw’, vond de begeleider. ‘Jij heet de wereld welkom als je je armen opent. Maar je lijkt zelf niet thuis. Jij schenkt geen hete thee’. De vrouw dacht na. ‘Ik ben er zelf niet echt bij’, zei ze, ‘maar ik doe het wel. Ik maak contact met mezelf, ik kijk om me heen, ik open mijn armen. Wat ontbreekt er?’. De begeleider keek naar de vrouw tegenover zich. Hij zag de keurige dame. ‘Je doet de deur niet open, je stuurt je dienstmeisje’, antwoordde hij.

De vrouw herkende het antwoord. ‘Ik ben er niet echt’, bekende ze. ‘Wat zou ik moeten doen om er echt te zijn?’ ‘Dat is niet zo moeilijk’, reageerde de begeleider, ‘maar het bedroevend dat je daar zelf niet op komt. Daar gaan we nog een keer. Sluit je ogen, je armen rustten op de stoelleuning. Breng nu je handen rustig naar je hart. Heet jezelf welkom in je eigen huis. Open nu het bovenste knoopje van je bloes’. De vrouw deed het. Keel en hartgebied kwam wat meer vrij. ‘Open nu je handen heel langzaam, open je armen. Voel hoe het is om de ander welkom te heten en zelf voluit in het welkom aanwezig te zijn. Welkom in mijn huis, maar het is geen leeg huis. Hier ben ik’. Ze opende haar armen, deed haar ogen open en straalde. ‘Hier ben ik’, herhaalde ze fluisterend en daarna luider: ‘Hier ben ik’. ‘Heel wat anders dan de beweging van het bange meisje’, meende de begeleider. ‘Oefen deze beweging geregeld en er staat een andere vrouw’.

De begeleider ruimde even later de kamer op. Het kopje thee van de vrouw stond nog vol. De thee was lauw.