Werken met liefdesenergie. De gekruisigden

‘Ik kom er niet van los’, zuchtte de man. ‘We zijn nu al zoveel jaren uit elkaar. Het gesprek over onze zoon leidt nergens toe. Steeds weer verzanden we in haar verwijt dat ik haar in de steek gelaten heb. Ik voel me schuldig en kom er niet van los. Zij beklaagt zich dat zij het kruis moet dragen van onze scheiding en ik blijf zitten met de schuldgevoelens. Ik moet iedere keer weer het pad naar de kruisiging lopen. Via Dolorosa…’

‘Je kan het krijgen zoals je het hebben wil’, reageerde de begeleider. ‘Kies eens een vrouw om mee te werken’. Hij wees een vrouw aan. ‘Akkoord?’, vroeg de begeleider. Het was akkoord.

Daar stonden ze tegenover elkaar. ‘Spreid je armen’, zei de begeleider tegen de vrouw. ‘Wijd uit elkaar, armen iets hoger. Blijf zo staan’. Daarop keerde hij zich naar de man. ‘Daar heb je je kruisbeeld’, zei de begeleider. ‘Wat gebeurt er nu met jou?’ De man aarzelde even. Dan sprongen de tranen in zijn ogen. ‘Ik zie haar lijden’, zuchtte hij. ‘Ik voel me zo schuldig. Ik heb haar dit aangedaan en ik kan niets doen om het te herstellen’. ‘Veel musea hangen vol met dit plaatje’, wist de begeleider. ‘Maar voor alle zekerheid: is zij de enige die daar hangt?’ Het bleef een tijd stil. De man begreep de boodschap. De tranen stroomden. Eerst stak hij zijn armen naar voren in een machteloze boetedoening. Daarna, langzaam, strekte hij zijn armen opzij. Daar stonden twee gekruisigden tegenover elkaar.  ‘Eindelijk’, zei de begeleider, ‘nu kunnen we zakendoen’.

Onbeweeglijk stonden man en vrouw tegenover elkaar, de armen wijd gespreid en keken elkaar in de ogen. Uiteindelijk nam de man het woord. ‘Ik heb me jarenlang schuldig gevoeld. Het ging niet tussen ons. Ik heb mijn best gedaan, jij hebt je best gedaan. Het is niet gelukt. Maar ik ben niet de zondaar en jij bent niet de enige die lijdt. We hangen allebei aan het kruis’. ‘Ik weet niet hoe je ex daarmee omgaat’, sprak de begeleider. ‘Ik denk wel dat je nu doorhebt dat het je plek niet is om onder het kruis van je ex te blijven treuren’. ‘En zij dan?’, aarzelde de man. ‘Ik kan daar niets overzeggen’, antwoordde de begeleider, ‘en jij evenmin. Maar een ding weet ik wel. Zolang jij de boetedoening volhoudt zal zij waarschijnlijk in jouw ogen aan het kruis blijven hangen. Zoiets kan je elkaar niet aandoen’. Het infuus had enige tijd nodig om binnen te druppelen. ‘Vreemd hoe mensen soms lijden om een ander te laten lijden’, mompelde de begeleider. Het infuus bleef druppelen en kreeg zijn werking. Langzaam liet de man zijn armen zakken. ‘Bedank elkaar maar even voor de ervaring’, klonk het wat later.

‘Wat heb je nu precies gedaan?’, vroeg een deelnemer. ‘Ik heb een relatiecontract bewust gemaakt’, vertelde de begeleider. ‘De dader/slachtoffer relatie bindt beide partijen met de ketenen van valse schuld. Bij scheidingen gaat het net zoals bij het verbinden. Beide partijen kiezen voor liefde en pijn. Dat doe je met alle risico’s van dien. Als de liefde niet kan duren, kan het voor beide partijen een pijnlijke bevrijding zijn. Er zijn nogal wat scheidingen waarbij de partners de scheiding gebruiken om elkaar te wurgen met verwijt. Er is geen enkele reden om de verbroken relatie voort te zetten met schuld en boete’.

Op 25, 26, 27 mei 2026 en op 6,7,8, juli 2026 geven wij een tweetal workshops voor partners. Deze workshops gaan over liefde. Liefde heeft een eigen wonderlijke wetmatigheid. Liefde is de therapie van de natuur. Toch vraagt liefde een voortdurende investering. Voor vrijwel alle mensen is het een uitdaging hun liefdesrelatie te onderhouden en te verdiepen. Het is verbazend hoe vaak we er soms van uit lijken te gaan dat de liefde in de relatie zonder inspanning behouden zal blijven. Wie de liefdesrelatie wil behouden zal eraan moeten werken. In deze workshops krijg je daartoe alle gelegenheid… De workshop wordt aangeboden door Dirkje Veltman en Piet Weisfelt. Je kan je inschrijven bij info@praktijkdeverademing.nl