Werken met liefdesenergie. Blazen en zuigen

‘Dit doet me denken aan het beroemde lied van het meisje met de piccolo’, plaagde de begeleider. ‘Zij speelde heel mooi op de fluit, maar stierf met het fluitje in haar keel. De laatste woorden waren: haar leven viel in duigen. Ach ja, je moet blazen en niet zuigen’.
Voor de begeleider zat een jonge vrouw met een opvallende ademhaling. De adem ging zuigend naar binnen, bijna fluitend en vervolgens losgelaten, krachteloos, alsof de inademing te veel moeite had gekost. ‘Ik neem te veel, ik geef te weinig’, klaagde ze. ‘Ik heb een andere indruk’, antwoordde de begeleider. ‘Je krijgt te weinig en je geeft te slordig’. ‘Dat vind ik niet’, protesteerde ze. ‘Ik vind het moeilijk om mijn plek in te nemen. Laatst nog bij de verjaardag van mijn zoontje, we waren ballonnen aan het blazen toen…’ ‘Goed idee’, interrumpeerde de begeleider. ‘Ballonnen blazen. Kom op dat gaan we doen’. Hij pakte en denkbeeldige ballon tussen zijn vingers en begon te blazen. De vrouw keek hem verbaasd aan. ‘Help eens even mee’, zei de begeleider. ‘Ik heb geen zin om al dat werk alleen te doen. Pak ook een ballon dan doen we het samen’. De vrouw aarzelde en pakte vervolgens ook een ballon. Ieder trokken ze aan het tuitje en begonnen te blazen. ‘Een beetje met kracht’, beval de begeleider aan. ‘Anders zitten we hier nog uren. Kom op. Een beetje met plezier blazen’. Daar zaten ze tegenover elkaar met de vingers voor de lippen en ze bliezen. ‘Nog wat harder’, nodigde de begeleider uit. ‘Die ballon kan best wat hebben’. Nu haalde ze diep adem en blies met kracht. Al snel waren beide ballonnen klaar. ‘De volgende’, beval de begeleider. ‘Zo’n kinderfeest vraagt veel ballonnen’. Opnieuw bliezen ze met plezier en kracht. Haar ogen begonnen te glinsteren. ‘Wat blaas je met die lucht in je ballon mee?’, vroeg de begeleider. Ze begreep hem meteen. ‘Liefde’, zei ze. ‘Een rode ballon’, knikte de begeleider. ‘Wat blazen we in de volgende? ‘Plezier’, stelde de vrouw voor. ‘Goed idee’, vond de begeleider en al snel kon de ballon plezier worden dicht geknoopt. Na plezier volgde vreugde, na vreugde levenslust, na levenslust het verlangen. ‘Nu een ballonnetje seks?’, stelde de begeleider voor. ‘Het is een kinderfeestje’, protesteerde zij. ‘Tja’, aarzelde de begeleider, ‘maar dat hoef je zoontje toch niet te weten?’ ‘Dat is waar’, aarzelde de vrouw. ‘Kom op, volle kracht’, moedigde de begeleider aan. ‘Dan heb je tenminste wat om mee thuis te komen’. Ze blies met glinsterende ogen.
Daar zaten ze tegenover elkaar. Allebei iets achter adem te midden van een stel denkbeeldig opgeblazen ballonnen. ‘Best feestelijk’, vond de begeleider die om zich heem keek. De vrouw zat tegenover hem te stralen met blozende wangen.
‘Geven doe je met kracht’, vertelde de begeleider. ‘Geven doe je bewust. Zo blaas je liefde in de wereld. Als je het zomaar laat lopen gebeurt er niets’. ‘En krijgen lukt ook niet zonder kracht’, begreep de vrouw. ‘Je kan alleen maar krijgen als je echt durft te nemen’, zei de begeleider. ‘En als je voluit geeft, kan je in vrijheid nemen’. ‘Ik vind het moeilijk om te nemen’, zag de vrouw in. De begeleider reageerde. ‘Je neemt ook niet, je zuigt. Je zuigt alsof je de frisse lucht wantrouwt en eerst moet keuren. Ik weet dat er luchtverontreiniging bestaat, maar jij overdrijft’. De vrouw begreep de boodschap. ‘Ik moet echt leren nemen’, mompelde ze voor zich uit. ‘Om echt te kunnen geven’, knikte de begeleider.
In de nabespreking zuchtte een deelnemer: ‘Ik herken dit thema heel goed, maar ik weet niet goed of ik goed begrijp wat je nu precies gedaan hebt’. ’Tsjaaa’, antwoordde de begeleider, ‘je moet blazen en niet zuigen’.