Werken met liefdesenergie Het rechterbeen het linkerbeen

‘Ik twijfel, vertelde man. ‘Ik twijfel en die twijfel doet me geen goed’. ‘Nog even en ik heet je zonder enige twijfel welkom’, reageerde de begeleider. ‘Vertel op’. De man sloeg de plagerij over en begon. ‘Ik werk samen met een ervaren collega. We moeten samen een nieuw project opzetten. Hij heeft heel wat jaren voorsprong op mij. Hij kent het bedrijf, hij weet wat gevraagd wordt. Ik ben veel meer een beginner. Ik heb best wel wat kennis, maar ik reis mee in een onbekend landschap’. ‘En je collega heeft de kaart?’, vroeg de begeleider. De man schudde zijn hoofd. ‘Nee, de kaart moeten we samen maken. Maar hij lijkt steeds de weg te weten, terwijl ik hem al kwijt ben’. ‘Kom eens even uit de stoel’, zei de begeleider. ‘En kom eens tegenover mij staan’.
Daar stonden de we mannen tegenover elkaar. ‘Voel je voeten op de grond’, zei de begeleider. ‘Aard je zelf. Hoe sta je?’ ‘Rustig, stevig’, antwoordde zijn client. ‘Je rechterbeen en je linker been. Je bent rechts? Je rechterbeen is er voor de zekerheid. Je linkerbeen is er voor de twijfel’. De man grinnikte en voelde zijn beide voeten. ‘Til nu je linkerbeen op zodat je alleen nog op je rechterbeen staat. Het been van de zekerheid’. De man tilde zijn linkerbeen op en stond op zijn rechter. Hij had een goede balans. Hij bleef teleurstellend stevig staan. ‘Hoe is het om zo te staan?’, vroeg de begeleider. ‘Vermoeiend’, bekende man. ‘Ik heb veel energie nodig om te blijven staan’. ‘Lopen gaat nog veel lastiger’, waarschuwde de begeleider. ‘Let nu goed op. Laat nu eens rustig je linkerbeen zakken en laat je voet de aarde kussen’. Langzaam daalde het linkerbeen. Het lijf van de man ontspande. Hij leek opmerkelijk aan zekerheid te winnen. ‘Dit staat veel beter’, grinnikte hij. ‘Wellicht durft je collega zijn linkerbeen niet te gebruiken omdat jij niet op twee benen staat’, dacht de begeleider. ‘Wat zou het in jullie samenwerking opleveren als jij eens werkelijk op beide benen ging staan?’ De man wist het meteen. ‘Ik zou me veel meer ontspannen voelen en ik denk dat hij heel opgelucht zou zijn. Nu lopen we om elkaar heen en we zeggen geen van beiden waar we last van hebben’. ‘Welke wijsheid zit er in het linkerbeen verborgen?’, vroeg de begeleider. De man dacht na en besefte het. ‘Door de twijfel kan ik de juiste vragen stellen. Door te twijfelen kunnen er nieuwe oplossingen gevonden worden. Door te twijfelen kunnen we nagaan of de ingeslagen koers klopt’.
‘Toch wel jammer dat in veel organisaties de linkerbenen niet zijn toegestaan’, meende de begeleider. ‘Heb je een goede relatie met die collega?’ De man knikte. ‘Dan zou het veel kunnen opleveren als jij je eigen angst eens bespreekbaar ging maken’, dacht de begeleider. ‘Ik schat in dat het voor hem een opluchting zou zijn’. In onze organisatie is de angst om tekort te schieten niet bespreekbaar’ besefte de man. ‘Jammer genoeg’, knikte de begeleider. ‘Beide benen zijn belangrijk als je naar je doel wilt lopen’.
‘Zonder enige twijfel welkom?’, vroeg de man bij het afscheid. Ziedaar, de plagerij had dus toch geholpen. ‘Je bent hier van harte welkom’, antwoordde de begeleider. ‘En ik mag hopen dat je daarop vertrouwt en toch ook een splintertje twijfel durft te voelen. Dat maakt je bewust en houd je zorgvuldig. Je hebt je linkerbeen niet voor niets’.
De auto van de man stond even verderop bij de stoep. ‘Hinkel er maar heen’, suggereerde de begeleider.