Bevrijding

‘Wie heeft jou gevangengezet?’ vroeg de begeleider. Tegenover hem zat een vrouw, geaard, stevig, gesloten. Zo’n vrouw waar het hart naar opengaat: direkt, introspectief, bewust en bekwaam om haar weg door het leven te lopen. En tegelijkertijd was daar de andere kant: teveel van jezelf eisen, steun en toeverlaat voorde ander ander willen zijn in leven en sterven. Wie de dood op zijn nek neemt zal struikelen in het leven.  Ondertussen: niet piepen maar poetsen. ‘Kijk in de spiegel’, zei de begeleider. ‘Wat zie Je?’  ‘Een gevangene’, herkende ze. ‘Ik sta in een kooi en mijn vader hangt aan een galg. Ik kan er niet bij’.

Het werd een reis van vijf gesprekken. Gesprekken die ze brachten langs dromen en teleurstellingen, langs ambities en uitputting, langs leven en sterven. UIt de greep van haar vader kon ze zich met hem verbinden. Nieuw verworven vrijheid. bracht ademruimte in haar leven. Het boek ‘Loslaten’ werd in die tijd geschreven. Haar verhaal klonk mee in de tekst. Nu was het tijd om afscheid te nemen.  ‘Je hebt me veel geleerd’, vertelde de vrouw. Ik voel me vrijer dan vroeger. Ik kan me veel beter begrenzen. Maar ik vraag me af: heb jij er ook iets van geleerd?’ De begeleider knikte. ‘Uiteraard. Ik zeg het vaak genoeg tegen mijn cliënten:  In psychologisch opzicht ben ik er voor jou. Ik help je met kennis en inzicht, met denken en voelen. Ik help je met een reis door verleden en heden. Ik help je met je verlangen en de dromen van de toekomst. Maar vergis je niet! In spiritueel opzicht ben jij er voor mij. Ik leer door het werken met jou over mijn eigen nietigheid en grootsheid. Ik leer over verlangen en bestemming. Ik leer over wat de mensen toebehoort en wat de goden ons voorleggen’.

‘Als dat zo is, kan ik jou dan ook een rekening sturen?’, vroeg ze spottend. ‘In dit leven niet, maar wie weet in het hiernamaals’, vreesde de begeleider. ‘Maar het is misschien wel een goed idee om eens een afsluitende samenvatting te maken van de leerreis die jij in het werken met mij gemaakt hebt. Als ik dan aan het eind van mijn levensweg ben aangekomen kan ik wellicht mijn samenvatting schrijven over jouw betekenis als gevolg van ons werk. Wie weet kan je me dan alsnog jouw rekening sturen’. ‘Een samenvatting van mijn leerreis en de resultaten?’, overwoog ze. ‘Daar moet ik nog eens goed over nadenken…’

Ze namen hartelijk afscheid. De vrouw ging. Samen met haar partner ging ze op reis. Geen werk: vrijheid. Loslaten wat was om te ervaren wat kon. Loslaten van moeten om het verlangen te omarmen. Loslaten van rouw om het leven te bevrijden. Gaan om thuis te kunnen komen. Een jaar later ontving de begeleider een rekening, te betalen met het boek ‘Loslaten’. Een boek over leven en sterven, waarin ze, terecht, veel van zichzelf herkende.

De vraag ‘Wie heeft jou gevangen gezet?’  Werd een opdracht tot bevrijding. Uiterlijk verandert er niet zoveel. Alleen de ademhaling gaat over het algemeen iets dieper. Maar let op: de ogen krijgen iets meer glans. De huid verkleurt een tikkeltje sneller, de lippen worden voller en de lach wordt breder. Waar het moeten verdwijnt, krijgt het verlangen de kans om ons de weg te wijzen.  Bevrijding…