Werken met liefdesenergie. Een babbel met Boeddha

Ze zat achterover, weggedrukt in haar vloerstoeltje, haar hoofd wat ver achterover. Een leuke vrouw, die ongeweten in haar energie het bordje ‘ik wil niet lastig zijn’ boven haar hoofd hield. ‘Mijn vraag is dat ik het moeilijk vind om echt contact te maken’, vertelde ze. ‘Ik doe wel mee in deze groep, allemaal aardige mensen, maar ik ervaar niet echt een eigen plek. Ik doe mee, maar ik ben er niet bij. Ik ben net zo’n Indisch beeldje: stil zitten terwijl de wereld doordraait’. ‘Heb jij mazzel’, reageerde de begeleider. ‘Je weet blijkbaar wat van de Indische cultuur. Ik ben namelijk boeddha. Ik zit al vele honderden jaren onder een boom te mediteren dus ik heb de wijsheid wel in huis. Kom maar tegenover me zitten  om van mijn wijsheid te leren’. De begeleider zette zich in de lotushouding, sloot de ogen en glimlachte minzaam. Hij hoorde haar naar zich toe schuiven en dan werd het stil.

Zo gingen er een aantal minuten voorbij met een aarzelend vragende ’Hallo?’  en ‘Ik wil je wat vragen’. Daarna bleef het stil. ‘Boeddha zijn’ verschilt toch wel erg met ‘Boeddha spelen’, dus de begeleider besloot tot enige actie. ‘Ik zit hier nu al honderden jaren te mediteren’ zuchtte hij. ‘Het ziet ernaar uit dat er nog vele honderden jaren zullen volgen’, zuchtte de boeddha met glimlach en gesloten ogen.

‘Maar ik wil zo graag contact, ik wil gewoon meedoen. Ik wil niet altijd het gevoel hebben dat ik aan de kant sta’. De lusteloosheid groeide naar verdriet. Haar stem zong de tranen.

De glimlach bleef, de ogen bleven gesloten. ‘Gossie’, zuchtte de Boeddha. ‘Het ziet ernaar uit dat er nog meer honderden jaren bij komen dan ik eerst had ingeschat. Ik krijg steeds meer eelt op mijn zitvlak. Ik…’  En daar kwam de woede. Twee handen grepen de begeleider bij de schouders en schudden hem heen en weer. Een schreeuw klonk. De begeleider opende zijn ogen en daar zat een andere vrouw tegen over hem. Boze, levende ogen. Een geluid dat vanuit haar bekkenbodem leek te komen. Alle passiviteit leek gekeerd in gezonde agressie. ‘Ik wil contact!’ schreeuwde ze. ‘Ik wil gewoon meedoen!’. Nu begreep Boeddha dat de tijd van mediteren voorbij was. Hij greep haar schouders en schudde haar door elkaar. ‘Dan moet je naar voren komen en je aan het leven melden!’, toeterde hij haar in het gezicht. ‘Hier ben ik. Dit wil ik!’, riep ze. Ze spreidde haar benen en armen, greep de begeleider vast en trok haar lijf tegen hem aan. Haar lijf golfde en er kwam een oerkreet die de begeleider maar net wist te ontwijken door zijn hoofd naast het hare te duwen.

‘Ik ga meedoen!’, klonk het na die schreeuw. Dan rustiger en beslister: ‘Ik ga meedoen’ ‘Leef’, fluisterde de begeleider. ‘En dat betekent voor jezelf opkomen. Het leven heeft geen armen om je mee te nemen. Je zal je eigen armen moeten gebruiken. Maar laat mij nu maar even los want je lijkt wel een wurgslang’. Er kwam een tevreden lachje op haar betraande gezicht. ‘Je vroeg erom’, verklaarde zij.

‘Het is een zwaar vak’, zuchtte de begeleider.

Op 27 april 2026 geven wij een supervisiedag in Veessen, vlak bij Zwolle

We werken van 10.00 tot 20.00. De dag begint met een ronde waarbij iedere deelnemer zijn vraag of vragen benoemt. Deze vragen kunnen werkvragen zijn of vragen die voor de deelnemer persoonlijk spelen. Het kunnen vragen zijn met een praktische of theoretische inslag. Met wisselende werkvormen wordt iedere deelnemer aan het werk gezet. Je bent gedurende de hele dag aan het werk, ook wanneer je eigen vraag niet aan de orde is. Supervisie is leren met elkaar, leren door elkaar en leren van elkaar. Steeds wordt het werk dat de supervisor doet ook professioneel nabesproken. Zijn aanpak wordt onder de loep genomen door middel van een professionele en ethische reflectie van de deelnemers.  Deze supervisie dagen zijn een onmisbare bijdrage om de eigen professionele ontwikkeling te stimuleren. De kosten zijn €325, inclusief verblijf en catering. Je kan je aanmelden via de site weisfelt.nl