Een kort gesprek

In begeleidend werk wordt veel gepraat. Waar veel gepraat wordt, wordt soms weinig gezegd. Soms zijn oefenvormen heel praktisch om veelpraterij te voorkomen zodat de zeggingskracht van woorden kan groeien. Het is maar een klein oefeningetje, bedoeld om bewustzijn wakker te roepen en richting te bepalen. 5 korte vragen om de lijn vast te houden. In ons werk noemen we een dergelijke opeenvolgende reeks vragen een vragen batterij. Iedere vraag wordt doordacht gesteld, ieder antwoord wordt doorleefd gegeven, steeds in een enkele korte zin, zonder komma’s.

1. Wat doe je hier?
2. Hoe past dat in jouw levensreis?
3. Hoe ben je een antwoord op je verleden?
4. Wat is je uitdaging voor de toekomst?
5. Wat is je eerstvolgende leerstap?

Daar zitten ze tegenover elkaar. De aandacht is voluit, de harten zijn open.

‘Wat doe je hier?’   ‘Ik ben hier om het verschil te leren tussen liefde en zorg’.

‘Hoe past dat in jouw levensreis?’   ‘Ik heb geleerd te dienen en ik wil leren liefhebben’.

De man die de vragen beantwoordt zit met gesloten ogen, zijn open handen voor zijn borst. De vingers wijzen naar elkaar met een flinke tussen ruimte.

‘Hoe ben je een antwoord op je verleden?’     ‘Ik sta voor de taak om voor mezelf te zorgen in plaats van alleen maar zorgen voor de ander’. Voorzichtig bewogen de vingers naar elkaar toe.

‘Wat is je uitdaging voor de toekomst?’    ‘Me werkelijk met mezelf verbinden’. De vingers werden vervlochten.

Wat is je eerstvolgende leerstap?’   ‘De volle verantwoordelijkheid voor mijn eigen handelen nemen’. De vingers vervlochten de handen tot een vuist op zijn hartgebied.

Iedere vraag en ieder antwoord zweefde in een ruimte van stilte voor de woorden klonken. Door de strikte regeling van het vraag – en antwoord spel hoefden er geen woorden gemorst te worden. De totale oefening duurde krap 10 minuten in een hoge intensiteit van ervaren nabijheid.

‘Hoe was dit om te doen?’, vroeg de begeleider aan de betrokken deelnemers.  ‘Ik dacht dat ik alleen maar de vragen hoefde voor te lezen’, vertelde de vragensteller. ‘Maar het ging heel anders. Bij iedere stilte ging de vraag niet alleen naar hem, maar kwam die ook bij mezelf binnen. De laatste twee vragen durfde ik bijna niet meer te stellen’. ‘Iedere vraag schudde me door elkaar’, vertelde de ontvanger. ‘Al bij de eerste vraag schrok ik, terwijl ik wist dat de vragen zouden komen. Ze stonden op de flapover. Toch leek het als of iedere vraag me heel direct ter verantwoording riep. Ik kwam tot antwoorden die ik soms niet begreep maar die wel klopten.  Ik moet hier nog eens goed over nadenken’. ‘De juiste vraag brengt je vaak tot het antwoord dat je nog niet durfde weten’, meende de begeleider. ‘Vaak helpt een strakke structuur om de ruimte te bieden het wezenlijke te vertellen. Vaak helpt de vertraging om de onthulling mogelijk te maken. Vaak helpen minder woorden om beter aan te raken’. Het bleef een poosje stil. ‘Pauze?’, probeerde een deelnemer. ‘Pauze’ bevestigde de begeleider. ‘Maar alleen onder de conditie dat jij me na de pauze vertelt waarom je om pauze vroeg’

Een workshop waar nog plekjes vrij zijn:

The wounded Healer

Op 23, 24, 25 maart geven wij de workshop ’the wounded healer’. Deze workshop daagt je uit. Hoe kan je in begeleidend werk eigen kwetsingen zo gebruiken dat ze constructief zijn in het werk met cliënten. Genezing wil zeggen dat van je eigen kwetsuren herstelt. Heling wil zeggen dat je kwetsuren juist een bijdrage worden in de groei van je cliënten. Deze workshop heeft je op persoonlijk en op professioneel niveau veel te bieden. Aanmelden kan via onze site weisfelt.nl